در غروب نگــاهت، وسعت طلوع فردا را یافتم
و اینـک
در مرز ِ فراغت لحظه ها
شاید شرقی از اندوه را، به غرب رسانم
و یک رسالت دیرین را
باز جویم...
،
بـــی آنکه
مرزی از غرور
بر تن ِ خاکی این باران
غوطه ور گردد
...

امیر.ع م/م
14 دیماه 86

خلوتم را نشــکن
....شاید این خلوت من کوچ کند
........... به شــب پروانه
...... به صدای نفس شـهنامه
....................... به طلوع آخرین افسانه
......و غروبی که در آن،
..........نقش دیوانگی یک عاشق،
..... بر سر دیواری پیدا شد...
خلوتم را نشکن
خلوتم بس دور است..
........... ز هوای دل معشوق سهند
...................خلوتم راه درازی ست میان من و تو
............................. خلوتم مروارید است به دست صیاد
....................................... خلوتم تیر وکمانی ست به دست آرش

...........خلوتم راه رسیدن به خودآ ست
خلوتم را نشکن...

تو را در برجــــهای عاج،
در چشم های درخشان بودا
و در سپیده دم بارانی ِ عشایر جستجو می کنم...
هیچ چیز نمیتواند بین من و تو فاصله گردد،
نه دیوار و نه سیمهای خاردار…

اگر تو در کنارم باشی،
می توانم با اولین قطــاری که از دوردست می آید
به سوی بــهار بگریزم،
جنگلهای وحشی را بر زانوانم بنشانم و نوازش کنم،
با کودکان در آســــمان هفتم، هم قدم گردم...
و دفتر شعرم را روی شمعدانی دلتنگی ها برگ زنم...
با تو آوازهای برهنه ی من شنیدنی،
و اشکهای عاشقانه ام دیدنی است.
با تو چراغی که در قلبم خاموش شده ،
به ناگاه روشن می شود و معجزه های معطّر
دور و بر مرا فـــرا می گیرند.
بیا قبل از اینکه مردگان به سرازیری ِ صبح برسند،
از خاکستر خودمان بیرون آییم
و دور از تابوت های سیاه
در افـــقی روشن نماز بگسترانیم…
بیا گیسوان تر خود را در باد ِ شمال رها کنیم
و آنقدر اوج بگیریم
آنـــــقدر بنوازیم و برقصیم و بتازیم...
...
تا...
...
.
.
تا عاشقان دیرینه
دوباره برای هم بگریند ...

از :مریم و مرجان احمدیان
بازنویسی و اصلاح:امیر.ع م/م

 

و چه زنبق روی، آمـــــدی...
و چه بنفشه گون، رفتـــــی ...
از برای مانــدن نبود ،مــــــی دانم!
.
ولی من ماندم... ،
تا فقط رفتنت را نظـــاره گر شوم...
و من بی تو، یعنی گنجشــــککی لاکــــی،
بر پای ریشه ی یک نــارون قطبی...،
زخمی و دلــــمرده.. !
..
بهای کهنه ی سکـــوت بی پایان را دادی... ،مــــــی دانم!
.
اما
بهای حرفهای ِ بی بیان ِ من چه شد؟
بهای کولاک ِ فروردینی ِ غصه هایم چه شد
بهای بی کسی هایم را که می دهد؟
..
نه! دیگر آنها را هم نــــــمی خواهم..
یادم آمد، هــــان..!
آنها را به "تــــــــو" بخشیده بودم!
و تو امــروز
فقط و فقــــط ، یک بدهکــــاری...
.
.
.
بدهـــــــــکار روز رفـتن !

امیر.ع م/م
آذر 1386

روحم را به تو می بخشم . . .
همیشه بازگشت ها دروغی بیش نیست .
من ، در این همهمه های بی حضور ،
اگر نه با شیوه ی انسانی ، به هر سان که بگذارند فریاد خواهم زد . . . !

آه . . . این من بوده ام که تباه شده ام .
مثل قدم های بیهودگی . . .
مثل لحظه های میان دو خواب . . .
مثل کوچ های نا بهنگام ، سرد و بی جریان . . .

آنقدر بی جریان ، که فرصتی برای جاری شدن نگذاشتم ، و امروز . . .
جسمم را به آتش
روحم را به تو می بخشم . . .
بهای این سکوت بی پایان را......
به تو می بخشم

بساط دنیا را بی ترانه نمی خواهم
نگاه زخم را بی شعف نمی بینم
نگاه! ،
شب! ،
سقوط!
سه واژه ی خیالی
بی ترنم بهاری
خالی از حسرت مرگ
خالی از شوق وجود
نه سیاهی کارساز است و نه روشنی
اینجا ملائک جلوی عقربه های زمان را گرفته اند
زمانی که تهیست..
برای چه توقف؟ برای چه درنگ؟
مگر زمان گناه کار است؟
،در این سفر بدهکار است؟
نمی دانم .. نمی دانم
از روح بپرس...
پرسیدم و جوابی... نشنیدم!
روح تو خود چگونه پدیدار شدی؟
آیا کسی از تو خواست پدید آیی؟؟
نه فریب نخور !
ایها الناس، فریب جهل را نخورید..
این منم.. من حقم!
خدا بالا نیست!
خدا هیچ جا نیست!
خودمان خداییم ..!
آری چرا نباشیم؟؟ مگر روح ما همان روح مقدس نیست؟
مگر ستم ریشه ندارد؟
مگر لذت از آنِ شهوت نیست؟
مگر جسم در خواب نمی میرد؟
خب دیگر...
ماییم...
ما روح القدسیم..
بشتابید..
بانگ بر آرید ...
انا الحق...
نحن الحق..!!!!!!!

ما حقیم و نابود نمی شویم...! همانطور که روحمان نابود نمی گردد!!!!!!!
یا حق!