و چه زنبق روی، آمـــــدی...
و چه بنفشه گون، رفتـــــی ...
از برای مانــدن نبود ،مــــــی دانم!
.
ولی من ماندم... ،
تا فقط رفتنت را نظـــاره گر شوم...
و من بی تو، یعنی گنجشــــککی لاکــــی،
بر پای ریشه ی یک نــارون قطبی...،
زخمی و دلــــمرده.. !
..
بهای کهنه ی سکـــوت بی پایان را دادی... ،مــــــی دانم!
.
اما
بهای حرفهای ِ بی بیان ِ من چه شد؟
بهای کولاک ِ فروردینی ِ غصه هایم چه شد
بهای بی کسی هایم را که می دهد؟
..
نه! دیگر آنها را هم نــــــمی خواهم..
یادم آمد، هــــان..!
آنها را به "تــــــــو" بخشیده بودم!
و تو امــروز
فقط و فقــــط ، یک بدهکــــاری...
.
.
.
بدهـــــــــکار روز رفـتن !

امیر.ع م/م
آذر 1386

روحم را به تو می بخشم . . .
همیشه بازگشت ها دروغی بیش نیست .
من ، در این همهمه های بی حضور ،
اگر نه با شیوه ی انسانی ، به هر سان که بگذارند فریاد خواهم زد . . . !

آه . . . این من بوده ام که تباه شده ام .
مثل قدم های بیهودگی . . .
مثل لحظه های میان دو خواب . . .
مثل کوچ های نا بهنگام ، سرد و بی جریان . . .

آنقدر بی جریان ، که فرصتی برای جاری شدن نگذاشتم ، و امروز . . .
جسمم را به آتش
روحم را به تو می بخشم . . .
بهای این سکوت بی پایان را......
به تو می بخشم